Kładziemy płytki ceramiczne

Płytki ceramiczne najczęściej układamy w pomieszczeniach narażonych na wilgoć, a także na zewnątrz budynku jako wykończenie balkonów, tarasów czy schodów. Aby płytki sprawiały wrażenie estetyczne należy je położyć precyzyjnie ze szczególną starannością. Przed nałożeniem płytek ceramicznych czy glazury ważne jest odpowiednie przygotowanie podłoża. W przypadku, gdy na powierzchni podłogi czy ściany mamy powłokę ze starych kafelek należy ją skuć, a następnie wygładzić powierzchnię za pomocą zaprawy podkładowej czy tynku cementowego. Na ścianach możemy położyć płyty kartonowo- gipsowe. Kupując płytki należy to zrobić z 10 % zapasem w stosunku do powierzchni , na której kładziemy płytki. Powierzchnia pod glazur e czy terakot e powinna być sucha, oczyszczona z powłok malarskich, klejów czy innych zanieczyszczeń. W przypadku większych ubytków w podłodze można wykorzystać zaprawę samopoziomującą. Rozpoczynamy klejenie glazury na podłodze od drugiego rzędu od ściany. Pierwszy rząd uzupełnimy na końcu. Zapraw e klejową przygotowujemy zgodnie z zaleceniami producenta. W przypadku klejenia płytek na ścianie należy przymocować równą łatę drewnianą lub aluminiową, na której oprzemy pierwszy rząd pytek. Zaprawę na ścianie nanosimy pacą, a następnie rozprowadzamy ją stroną z ząbkami, by podczas klejenia nie powstały pęcherze powietrza obniżające przyczepność kafli do powierzchni ściany. Zaprawę nanosimy niewielkimi płaszczyznami, gdyż szybko wysycha. Płytki docinane układamy na końcu klejenia. Właściwą szerokość fugi uzyskami stosując specjalne krzyżyki. Po przyklejeniu płytek następnego dnia możemy przystąpić do spoinowania za pomocą specjalnej zaprawy dostępnej w wielu kolorach.

Marmolit- tynk dekoracyjny

Naturalnym kruszywem kwarcowym wykorzystywanym do produkcji tynków dekoracyjnych jest marmolit. Ma wiele zalet, jest przede wszystkim odporny na niekorzystne warunki atmosferyczne w tym także mróz. Można go z powodzeniem stosować zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budynku. Za jego pomocą możemy dekorować ogrodzenia, słupy, cokoły, kominki, podmurówki i inne dekoracyjne detale. Wewnątrz pomieszczeń można go z powodzeniem stosować na całe ściany, natomiast nie należy tego robić na zewnątrz domu. Idealny w zastosowaniu w pomieszczeniach narażonych na zabrudzenia czyli korytarzach, holach czy klatkach schodowych. Dzięki specjalnej technice nakładania marmolit ściśle przylega do podłoża, ładnie wygląda i jest trwały. W ofercie marmolit jest dostępny w wielu odcieniach kolorystycznych, a także o różnej grubości ziarnach kwarcowych. Aby marmolit dobrze się trzymał i był dekoracyjny przez długie lata należy starannie przygotować podłoże przed jego położeniem. Powierzchnia powinna być równa i gładka, stabilna , a także najlepiej cementowa o niskiej chłonności wody. Nie zaleca stosowanie go na podłożach poziomych oraz na narażonych na podciąganie wody. Mieszanie i nakładanie masy powinno dobywać się ręcznie narzędziami ze stali nierdzewnej. Tak jak w przypadku zapraw tynkarskich położenie marmolitu winno odbywać się w temperaturze dodatniej w przedziale pomiędzy 5 a 25 stopni Celsjusza. Do związania z podłożem nie powinien być narażony na nadmierne nasłonecznienie ani na opady atmosferyczne.

Prawidłowe tynkowanie ścian wewnętrznych

Tynki są integralnym elementem wykończania wnętrz. Istnieje wiele rodzajów tynków, które można nakładać maszynowo lub ręcznie. Są to tynki gipsowe, wapienno- cementowe, cementowe, gliniane, na bazie żywić. Ze względu na gotowość do zastosowania tynki dzielimy na suche mieszanki, masy lub pasty tynkarskie. Współcześnie najczęściej używanymi tynkami są gipsowe nanoszone maszynowo. Podłoże pod tynkowanie musi być przygotowane zgodnie z zaleceniami producenta mieszanki. Należy w szczególności odtłuścić powierzchnię elementów betonowych, a także zwrócić uwagę na chropowatość podłoża. W przypadku łączenia różnych powierzchni na przykład cegły z betonem łączenia powinny być zabezpieczone siatką stykową. Także na wybór odpowiedniego tynku ma wpływ wilgotność podkładu. Zagruntowanie zawilgoconej powierzchni może obniżyć znacząco przyczepność tynku do powierzchni ściany. Zaleca się tynkowanie w temperaturach nie niższych niż plus 5 stop, a nie wyższych niż plus 25 stopni Celsjusza. Podczas tynkowania należy dobrać odpowiednie agregaty tynkarskie , stosować proporcje mieszanki suchej i wody zgodne z zaleceniami producenta. Nieprawidłowe tynkowanie może spowodować wykwity nalotu roztworu soli pojawiające się na powierzchni otynkowanej, powstanie trwałych zacieków na powierzchni , a także powstanie odparzeń, pęcherzy spowodowane niedostateczną przyczepnością mieszanki tynkarskiej do podłoża.

Wybieramy grzejnik do łazienki

Odpowiednio dobrany grzejnik łazienkowy wyeliminuje problemy z ogrzewaniem bez względu na wielkość łazienki. Łazienka jest pomieszczeniem, gdzie zimno jest szczególnie odczuwalne. Dlatego temperatura w łazience winna być wyższa niż w innych pomieszczeniach, a optymalna powinna wynosić 24 stopnie Celsjusza. Dlatego wybierając grzejnik łazienkowy należy kierować się nie tyle kolorem czy kształtem, lecz przede wszystkim funkcjonalnością urządzenia. Należy zadbać, by po wyjściu z kąpieli odczuwać komfortowe ciepła, a nie marznąc. Dodatkowo grzejnik wyposażony w akcesoria typu suszarka na ręczniki stanie się wielofunkcyjnym urządzeniem. Jeżeli mamy dużą łazienkę zastosowanie wyłącznie grzejnika naściennego może nie wystarczyć, dlatego w takim przypadku dobrze jest go połączyć z ogrzewaniem podłogowym. Nowoczesny zestaw zaworów zagwarantuje sterowanie mocą grzejnika i ogrzewania podłogowego za pomocą jednej głowicy termostatycznej. Takie rozwiązanie jest optymalne, gdyż grzejnik szybko dostarczy pożądane ciepło, a także wysuszy wilgotne ręczniki. Samo ogrzewanie podłogowe wydaje się doskonałym rozwiązaniem w małych łazienkach. Nie zajmuje dodatkowego miejsca, a ponadto ogrzeje nam stopy, wysuszy pomieszczenie i nie dopuści do zawilgocenia dywaników łazienkowych. Jeżeli w małej łazience nie możemy zainstalować ogrzewania podłogowego dobrym rozwiązaniem jest grzejnik z płaskimi kolektorami, zwłaszcza, że na rynku dostępne są one w różnych wymiarach i kolorach.

Rodzaje budownictwa wielorodzinnego

Wszechobecne w życiu współczesnego człowieka jest budownictwo wielorodzinne. W nomenklaturze architektonicznej dzielimy je na punktowce, klatkowce, korytarzowce i galeriowce. Wielokondygnacyjny budynek mieszkalny , gdzie mieszkania skupiają sie wokół centralnego pionu komunikacyjnego nazywamy punktowcem. Zawiera on co najmniej jedna klatkę schodową. Jednym z wariantów punktowca jest willa ,gdzie na każdej kondygnacji znajduje sie jedno mieszkanie. Przykładem punktowca jest także wieżowiec, który składa sie z kilku, a nawet kilkunastu kondygnacjach. Z kolei klatkowiec, to budynek gdzie jednostki klatkowe zestawione są w ciąg, a na każdej kondygnacji znajdują się dwa mieszkania wychodzące na obie strony budynku i ewentualnie inne mieszkania, które oświetlone są oknami tylko z jednej strony. Jest to najpopularniejszy rodzaj budownictwa wielorodzinnego w Polsce, zwłaszcza w okresie lat 70-tych i 80-tych .Klatkowiec złożony z kilkunastu klatek schodowych o wielu kondygnacjach zwany jest również falowcem. Mniej popularne, lecz jednak występujące są korytarzowce, gdzie mieszkania dostępne są z centralnie przebiegającego korytarza. Takie mieszkania są zawsze doświetlone jednostronnie. Ostatnim typem budownictwa mieszkalnego jest galeriowiec, charakteryzujący sie tym ,że poszczególne mieszkania dostępne są z otwartego ciągu komunikacyjnego, umieszczonego poza elewacja budynku. Galeria tworzy rodzaj zabudowanego długiego balkonu.

Rodzaje budownictwa jednorodzinnego

W przypadku budownictwa wyróżniamy dwie kategorie architektoniczne domów: domy jednorodzinne i wielorodzinne. Domem jednorodzinnym nazywamy budynek wolnostojący lub w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, który powstał dla zaspokojenia potrzeb bytowo- mieszkaniowych człowieka, a stanowiący samodzielną całość konstrukcyjną. W przypadku budownictwa jednorodzinnego wyróżniamy dom jednorodzinny, wolnostojący, gdzie w bryle budynku można wyodrębnić co najwyżej dwa odrębne mieszkania lub jedno mieszkanie i lokal użytkowy. Lokal użytkowy nie może przekroczyć 30 % całości powierzchni użytkowe w domu. Jest on niezależny od pozostałej zabudowy. Zabudowa jednorodzinna również może występować w formie bliźniaczej, co oznacza, że jedna ściana bryły budynku ściśle przylega do ściany innego budynku mieszkalnego. Pozostałe ściany są wolne. Obydwa budynki nie muszą stanowić swojego lustrzanego odbicia. Zabudowa szeregowa to także przykład budownictwa jednorodzinnego. Mówimy o niej wówczas, gdy dwie przeciwległe ściany budynku przylegają do sąsiednich budynków, gdy dwie pozostałe są wole i stanowią front i tył budynku. Taki ciąg budynków zabudowy szeregowej może składać się z kilku, a nawet kilkunastu elementów. Powyższe określenia budownictwa jednorodzinnego jest zgodne z nomenklaturą według prawa budowlanego. Wcześniej prawo budowlane dopuszczało w obrębie jednego budynku mieszkalnego wyodrębnienie do czterech pomieszczeń mieszkalnych.

Rodzaje betonu na fundamenty

Przy budowie domów jednorodzinnych czy wielorodzinnych nie sposób obejść się bez betonu .Jest on niezastąpiony przy wykonywaniu fundamentów, stropów, wylewek na posadzki, balkony czy tarasy. Do wykonania fundamentów możemy używać kilka rodzajów betonu. Różni on sie między sobą konsystencją zapewniająca szybkie bądź wolne wylewanie, samozagęszczalnościa, wodoodpornością, samopoziomowaniem oraz stopniem wytrzymałości. Standardowy beton zwany inaczej towarowym to tradycyjna mieszanka przygotowana zgodnie z obowiązującymi normami. Najczęściej wylewany w szalunek za pomocą pompy. Beton towarowy używany najczęściej do fundamentów powinien być dokładnie zagęszczony poprzez zawibrowanie. Wówczas osiągnie pożądana trwałość, a zbrojenie zostanie dokładnie otulone mieszanką. Specjalistycznym betonem wykorzystywanym również przy wykonywaniu fundamentów jest beton wodoszczelny. Cechuje go podwyższona odporność na oddziaływanie wód gruntowych. Aplikuje się go tak samo jak beton towarowy, czyli najczęściej za pomocą pompy. Natomiast innowacyjnym rozwiązaniem przy wykonywaniu fundamentów jest wykorzystanie betonu samozagęszczalnego. Dzięki specjalnej konsystencji może być aplikowany bezpośrednio z betonomieszarki do wykopu wyłożonego folia. Pozwala to na przyspieszenie procesu wylewania oraz prac przygotowawczych. Dodatkowo taki beton pozwala na uzyskanie gładkiej powierzchni odpornej na wody gruntowe.

Prawa i obowiązki kierownika budowy

Rozpoczynając budowę domu jednorodzinnego musimy w świetle prawa budowlanego zatrudnić kierownika budowy. Kierownik budowy rozpoczynając budowę protokolarnie przejmuje od inwestora i zabezpiecza teren budowy oraz urządzenia techniczne, inne obiekty budowlane i stałe elementy geodezyjne. Na bieżąco musi prowadzić dokumentację przebiegu budowy. W czasie trwania budowy kierownik zapewnia geodezyjne wytyczenie obiektu, organizuje proces budowy oraz kieruje nią w sposób zgodny z projektem, przepisami prawa budowlanego i bhp oraz pozwoleniem na budowę. W przypadku, gdy stwierdzi zagrożenie natychmiast wstrzymuje budowę. W tym przypadku także informuje inwestora o wpisie w dzienniku budowy o wstrzymaniu budowy. Może to również zrobić, gdy przebieg budowy jest niezgodny z projektem architektonicznym. Kierownik budowy odpowiada za zgłoszenie inwestorowi do sprawdzenia odbiory robót zanikających, a także zapewnia w przypadkach wymaganych przepisami przeprowadzenie prób i sprawdzenia poszczególnych instalacji. Po ukończeniu wszystkich robot budowlanych kierownik budowy przygotowuje dokumentację powykonawczą, a następnie zgłasza zakończenie budowy odpowiednim wpisem w dzienniku budowy. Kierownik uczestniczy w razie potrzeby w odbiorach i gwarantuje usuniecie usterek . Ponadto przekazuje inwestorowi oświadczeń o zgodności wykonania budynku z projektem i pozwoleniem na budowę. Do kierownika budowy należy również zadbanie o uprzątniecie terenu po budowie. Dotyczy to również korzystania z sąsiedniej działki, ulicy, nieruchomości. Natomiast kierownik budowy ma prawo występować do inwestora o zmiany w projekcie, gdy są one uzasadnione bezpieczeństwem realizacji robot lub usprawnieniem procesu budowy.

Gabiony w aranżacji ogrodu

Gabiony to duże klatki w kształcie prostopadłościanu, pierwotnie używane jako element budowlany wzmacniający skarpy, nasypy czy brzeg rzeki. Wypełnia sie go żwirem lub kamieniami. Ostatnimi czasy częsty element aranżacji ogrodów czy terenów zielonych. Z takich koszy gabionowych wypełnionych kamieniami można zbudować skalniak, ławeczkę, stół czy ogrodzenie i ozdobne murki. Takie meble ogrodowe maj wiele zalet, są bardzo stabilne i przy porywistym wietrze nie oderwą się od podłoża. Jeżeli mamy dom przy ruchliwej ulicy możemy wykonać ogrodzenie z gabionów, gdyż stanowią one doskonała barierę dźwiękoszczelną. Udogodnieniem jest nowy produkt dostępny na rynku, który zastępuje zgrzewaną siatkę elementami z tworzywa sztucznego, które użytkownicy mogą sobie sami projektować . Te elementy zwane pikselami wciska się w panel tworzą odpowiadający nam wzór. Taki gabion na pewno będzie niepowtarzalny i stworzy wyjątkową dekoracje ogrodu. Ponadto gabiony sa łatwe w montażu, dostarczane ułożone na płasko na paletach. Wystarczy tylko rozłożyć je w odpowiednim miejscu, wypełnić kamieniami lub innym kruszywem i gotowe. Kamienie w gabionach można układać w fantazyjne wzory, używając różnych kolorów kamieni lub o różnej gramaturze. Do wypełnienia można wykorzystać nie tylko kamienie lecz korę drzew, pocięte pnie, łupiny orzecha kokosowego lub bambusa. Ponadto taki murek można obsadzić roślinami pnącymi uzyskując dodatkowy efekt dekoracyjny.

Ogrodzenie drewniane czy kamienne

Ogrodzenie nie tylko musi być trwałe i zabezpieczać posesje, powinno również być estetyczne i dopasowane do stylu domu. Decydując się na ogrodzenie drewniane pamiętajmy, ze będzie ono narażone na zmienne warunki atmosferyczne. Do wyboru mamy drewno liściaste, iglaste i egzotyczne. Warto wybrać drewno twarde, mało podatne na pękanie, a będzie nam służyło i ładnie wyglądało przez wiele lat. Drewno możemy dopasować do kolorystyki domu wykorzystując bejce czy lakierobejcę. Zmieni ona kolor, a ponadto zabezpieczy drewno przez wpływem deszczu, śniegu czy słońca. Jeżeli chodzi o drewno liściaste najtwardszy jest modrzew. Najczęściej jednak robi się płoty sosnowe, gdyż jest to tani i ogólnie dostępny budulec. Natomiast słupki wykonuje się z innego, twardego już drewna. Taki płot drewniany ma naturalny wygląd, wtapia się w otoczenie, a przy tym dobrze zaimpregnowane służy wiele lat. Możne z łatwością je konserwować zmieniając przy tym kolorystykę. Natomiast jeżeli je źle zabezpieczymy szybko niszczeje, dlatego należy je regularnie konserwować. Alternatywą ogrodzenia drewnianego jest wykonanie go z kamienia. Ze względu na duży ciężar ogrodzenie kamienne musi być osadzone na fundamencie poniżej poziomu zamarzania czyli około 80-120 cm. Jeżeli decydujemy się na ogrodzenie ze skał wapiennych czy piaskowców dodatkowo musimy wykonać izolację przeciwwilgociową . Dodatkowo co 10 m należy zrobić dylatację zapobiegającą pękaniu mury przy nierównym osiadaniu gruntu. Przy łączeniu kamieni stosuje się zaprawę cementową, która można gotowa kupić w workach. Jeżeli chcemy podkreślić rysunek kamieni można spoinę wykonać z zaprawy w wybranym kolorze, kontrastującym z kolorem kamieni.